2. Sessie 14

Ik lees met mezelf, in stilte, op een bed dat niet meer bestaat, tot haar vraag me breekt en de geur van vroeger zich weer aan mijn lijf hecht.

“Wat gebeurt er nu in je hoofd?”

Manon kijkt me aan. Niet vragend, niet dwingend, maar... wachtend.
Haar blik rust net iets langer op de mijne dan aangenaam is.
Alsof ze de stilte als een instrument inzet, een snaar spant tussen ons die trilt als ik knik.

In mijn hoofd:
“Perfect getimed. Mooie pauze. Goede vraag. En je houding klopt ook.”

Ik analyseer haar. N…