Hij zit al. Zoals altijd. Stil en onbewogen. Ik herken z'n zit, z'n houding en voel m'n hart net een tikje maken: de bevestiging van het verlangen naar de pijn die komen gaat. Niet als verrassing, maar als strategie. Ik weet: vandaag pak ik de eerste verliezen. Zwijgend.
Reeds neergestreken op zijn draaistoel. Zijn kleine laptop is uiteraard open: reisfo…
4. De glimlach van Saito-san
De eerste keer dat ik hem weer zie, weet ik: dit wordt een slachting. Niet met messen, maar met spreadsheets. En ik weet al wie gaat bloeden.
