4. De glimlach van Saito-san
De eerste keer dat ik hem weer zie, weet ik: dit wordt een slachting. Niet met messen, maar met spreadsheets. En ik weet al wie gaat bloeden.
Hij zit al. Zoals altijd. Stil en onbewogen. Ik herken z'n zit, z'n houding en voel m'n hart net een tikje maken: de bevestiging van het verlangen naar de pijn die komen gaat. Niet als verrassing, maar als strategie. Ik weet: vandaag pak ik de eerste verliezen. Zwijgend.
Reeds neergestreken op zijn draaistoel. Zijn kleine laptop is uiteraard open: reisfo…
